Znalezione obrazy dla zapytania facebook

Podczas pierwszych lat życia relacja z dziećmi przebiega spokojnie i układa się dobrze. Dzieci cieszą się z przebywania z rodzicami, podziwiając ich i opowiadając im o wszystkim. Jest to najlepszy okres do tworzenia podwalin dobrych stosunków i porozumienia zanim wejdą w okres nastoletni.

Zdolność porozumiewania się ze swoimi dziećmi jest chyba jedną z najważniejszych umiejętności, które powinni posiąść rodzice. Dzieci czują się docenione i bezpieczne gdy wiedzą, że mogą dzielić się swoimi uczuciami i wrażeniami z mamą i tatą.
Dobra komunikacja jest kluczowa do nauczenia dzieci zdolności do samooceny, do rozwiązywania problemów, do dobrych kontaktów z otoczeniem.

 

Komunikacja rozpoczyna się bardzo wcześnie, zanim nasze dziecko nauczy się mówić, poprzez niewerbalne środki łączności matki z dzieckiem : śmiech, płacz, gaworzenie. Od momentu, gdy maluch zaczyna mówić, od 2-3 latek, zaczyna się najlepszy okres do budowania  więzi porozumienia. Można już wtedy dzielić się uczuciami, pragnieniami, marzeniami i obawami. Im więcej zażyłości między członkami rodziny, tym bardziej komunikacja jest stała i trwała, trudniejsza do zniszczenia.

Komunikacja w okresie, gdy dzieci są małe jest kluczowa, ponieważ w czasie dorastania dzieci zmniejsza się nadzór rodziców nad nimi. Gdy rodzice zaczynają tracić bezpośredni wpływ na bliskie otoczenie dziecka, gdy ważne miejsce zajmują koledzy i koleżanki, najbardziej skuteczna okazuje się szczera i otwarta rozmowa. W momencie, gdy rodzice nie posiedli zdolności rozmawiania z dzieckiem, dają się złapać w pułapkę ciągłego mocowania się z dziećmi przy okazywaniu swojej władzy rodzicielskiej.

JAKA POWINNA BYĆ KOMUNIKACJA?

Komunikacja z dziećmi może być otwarta lub zamknięta.

OTWARTA : aby porozumiewać się w sposób otwarty i skuteczny, trzeba nauczyć się słuchać. Zdolność słuchania nie jest czynnością bierną, lecz aktywną: słuchanie zakłada wysiłek skoncentrowania się.
Pierwszym krokiem do słuchania jest jasne pokazanie, że rodzice są do dyspozycji dzieci, czyli nie zajmują się niczym innym niż słuchaniem.
Codzienność pełna jest pośpiechu, stresu i presji czasowej, w związku z czym łatwo dochodzi do biernego słuchania, podczas oglądania programów w telewizji, przygotowywania kolacji, etc…Jeśli w danym momencie nie możemy poświęcić dziecku całkowitej uwagi, lepiej zatrzymać się na chwilkę i powiedzieć „Teraz nie mogę cię wysłuchać, czy możesz poczekać 10 minut aż skończę?” (oczywiście trzeba ocenić cierpliwość) niż słuchać połowicznie. W ten sposób dziecko otrzymuje komunikat, ze mój ojciec/moja matka chce mi poświęcić część swojego czasu. W przeciwnym wypadku otrzymuje sygnał, ze mój ojciec/ moja matka namawia mnie do rozmowy, ale chyba nie chcąc tego na serio.

Drugim krokiem jest słuchanie aktywne i uważne. Każda osoba rozmawiając przekazuje 2 sygnały: jeden dotyczący zawartości, czyli poruszanego tematu, a drugi emocjonalny, niewidocznych uczuć, łączących się z zawartością. Rozpoznanie emocjonalnej zawartości rozmowy jest kluczową umiejętnością, szczególnie w kontakcie z malutkimi dziećmi, którym często trudno jest wyrazić lub określić swoje emocje.
Gdy rodzice odczytują emocjonalny przekaz od dziecka, dają mu do zrozumienia, że słuchali go aktywnie. Dzieci czują się wysłuchane, docenione i zmotywowane do kontynuowania rozmowy.
Uważne słuchanie zakłada szczególnie próbę zrozumienia emocjonalnej zawartości przekazu i od razu danie tego dziecku do zrozumienia. Spójrzmy na taki przykład :

„Mamo, Jaś bawił się dziś z innym kolegą, ja musiałem bawić się sam.”
„Przecież masz jeszcze innych kolegów”
„Tak”

W powyższym przykładzie matka zajęła się wyłącznie treścią przekazu i dziecko  nie kontynuowało rozmowy. Nie miało możliwości powiedzenia, jak się czuło.

„Mamo, Jaś bawił się dziś z innym kolegą, ja musiałem bawić się sam.”
„Wyobrażam sobie, jak musiało ci być smutno”
„Oczywiście, że tak”

W tym przykładzie matka spróbowała opisać uczucie, jakie miało dziecko. Poczuło się ono wysłuchane.

Na początku może się to wydawać trudne, ponieważ czasem kosztuje nas zastanowienie się nad odpowiedzią. Łatwiej zareagować bez refleksji. Ale niewątpliwie można się tego nauczyć, podobnie jak wielu innych rzeczy.

ZAMKNIĘTA : mówimy o komunikacji zamkniętej, gdy przez nasze zachowanie, w nieświadomy sposób zamykamy drzwi do dialogu. Wszyscy rodzice używają choć jednego ze zwrotów :
„Nie powinieneś płakać”
„Nie powinieneś bawić się z tym dzieckiem, powinieneś z Iksińskim”
„Czy nie mówiłam, że tak się stanie!”
„Gdybyś mnie wcześniej posłuchał…”
„Co tym razem zrobiłeś?”
„To żaden problem, zapomnij o tym”
„A teraz do łóżka, jutro sprawy będą wyglądały inaczej”

Większość rodziców używa czasem jednego lub paru z powyższych zwrotów. Niewątpliwie trzeba zdać sobie sprawę, że wstrzymują one porozumienie, blokując je, należy więc unikać używania ich.

KOMUNIKACJA NIEWERBALNA

Porozumienie z dziećmi będzie niekompletne jeśli nie będziemy przywiązywać wagi do komunikacji niewerbalnej. Zwrócenie uwagi na przekaz niewerbalny naszego dziecka pozwala nam poznać jego stan ducha, jego odczucia i troski. Ponadto dzieci są wyjątkowo wyczulone na punkcie niewerbalnych wskazówek swoich rodziców.
Powiedzieliśmy wcześniej, że pomoc dzieciom w wyrażaniu ich emocji jest bardzo ważna, a odpowiedź na ich niewerbalne zachowania daje taką możliwość.

„Twoja minka mówi mi o tym, że się nie zgadzasz”
„Widzę, że ci się nie podoba, chcesz, żebyśmy o tym porozmawiali?”

Ważne jest również zachowanie rodziców. Nic bardziej nie przeszkadza w próbie porozumiewania się dziecka, jak mówienie mu „słucham ciebie” gdy widać, że nie uważamy na nie.

Parę sugestii do ulepszenia niewerbalnej komunikacji z dziećmi :

•    pozostawienie dotychczasowej czynności i zwrócenie kompletnej uwagi na dziecko
•    patrzenie w oczy. Pochylenie się w jego stronę, szczególnie, gdy mówi nam coś bardzo ważnego
•    unikanie przerywania mu. Pozwolenie, aby skończyło wypowiedź, żeby zobaczyło, że naprawdę interesuje nas to, co mu się przytrafiło
•    czasami kiwanie głową
•    uśmiechanie się w odpowiednim momencie
•    „Mhm” od czasu do czasu pokazuje dziecku, że słuchamy go uważnie.

PODSUMOWANIE

•    Gotowość do wysłuchania dzieci i nauka słuchania jest drogą do stworzenia atmosfery zaufania i bezpieczeństwa.

•    Gdy rodzice nauczą się dobrego komunikowania z dziećmi, zaczną obserwować znaczące zmiany. Dzieci staną się bardziej skłonne do akceptowania sugestii rodziców, ponieważ poczują, że są wysłuchane i zrozumiane.

•    Również dzieci nauczą się lepiej porozumiewać i będą miały mniej konfliktów z kolegami.

•    Dobra komunikacja z maluchami jest dobrym początkiem przed trudnym wiekiem dorastania.

CONCHITA ALBISTUR
Artykuł pochodzi ze strony www.sontushijos.org. Tłumaczyła Agnieszka Wyszomierska.

________________

iffd01

WARTO PRZECZYTAĆ

do

Wychowując do wartości, staramy się kształtować w dzieciach te nawyki, które pozwolą im dobrze postępować w każdych okolicznościach, kierować się wolną wolą. Rozwijanie cnót ma na celu formowanie osób, które odkrywając sens i cel swojego życia, mają osobisty projekt życiowy, dojrzałość i ideały. 

GOŚCIMY

Odwiedza nas 51 gości oraz 0 użytkowników.

Free business joomla templates